Bron: Parool 10 mei 2014

Thuisgevoel

Op de Lindengracht staat het enige verpleegkundig kinderzorghuis van Amsterdam, het Lindenhofje. De jonge bewoners zijn ernstig ziek. Ze wonen hier permanent of komen een paar dagen per week logeren om hun ouders te ontlasten.

Lindenhofje

Ikram (3,5) speelt in de zitkamer. Ze wil een boek pakken, maar kan er niet bij omdat de slang van haar mobiele beademingsapparaat te kort is. Ze schopt tegen de doos van de beademing om dichter bij de kast te komen. Als ze het boek te pakken heeft, gilt ze triomfantelijk en dwingend: "Voorlezen!"
Ikram heeft in de eerste jaren van haar leven vaak en lang in het VUMC gelegen.
Door een aangeboren afwijking heeft ze een piepkleine borstkas, veel te klein om gezonde longen te herbergen. Ze moet 24 uur per dag aan de beademing. Als de apparaten uitvallen, stikt Ikram. Sinds haar geboorte woont ze in het Lindenhofje, het enige verpleegkundig kinderzorghuis in Amsterdam. Ze heeft nog nooit een nacht bij haar ouders geslapen.
Ook voor Alexander (5), Anas (9), Hawa (zes weken), Adam (3), Bazigha (zes weken), Phileine (3), Luna (18) en Musa (16) is het Lindehofje thuis. Wie het statige gebouw aan de Lindengracht ziet, voelt een steen op zijn borst en sluipt respectvol voorbij. Dit is een plek waar het ondenkbare gebeurt: hier gaan kinderen dood.
Dat is een misverstand. De dood komt zelden langs. De jonge bewoners zijn ernstig ziek. Ze hebben zo veel gespecialiseerde medische zorg nodig dat hun ouders nog niet voor ze kunnen zorgen.
De zitkamer is het hart van het Lindenhofje. Hier is het bijna zoals thuis.

thuisgevoel

Kinderen spelen. Ouders drinken koffie met sociaal psychologisch hulpverlener Tara Meerveld (27), baby's krijgen de fles, een verpleegkundige vouwt snel even de was en een vader leent zijn telefoon aan Ikram. Aandachtig luistert ze door de oortjes naar een liedje van K3. "Nog een keer, nog een keer."
In de hoek staat een gigantische houten box, waarvan de zijkant zeker anderhalve meter hoog is. Anas (9) heeft het syndroom van Down en zware epilepsie. Ooit kon hij lopen en praten, maar door de vele epileptische aanvallen hollen zijn vaardigheden achteruit. In de superbox rolt hij zijn lenige lijf net zolang tot hij zit. Hij rekt, valt terug en rekt zich weer. Hij steekt zijn armen in de lucht en gaat stug door tot hij uieindelijk iets heeft waraan hij zich kan optrekken. Hij kraait van plezier. Blijven staan is moeilijk op elastieken bene. Geen probleem, hij houdt het spel van liggen, zitten en optrekken uren vol.
In eerste instantie lijkt het of Anas geen besef heeft van zijn omgeving. Hij zwaait heen en weer in zijn rolstoel en sabbelt tevreden op zijn grote teen. Na een tijdje blijkt Anas meer op te merken dan je denkt. Zodra een volwassene in de buurt komt, grijpt zijn schijnbaar doelloze hand de arm van zijn gezelschap. Hij knijpt zachtjes en knort tevreden.
Toen het verpleeghuis tien jaar geleden begon, was het inderaad bedoeld als plek waar kinderen kunnen sterven. Toch vervult het die functie zelden. Teamleider Nelia Langeveld (59) ziet in de praktijk dat ernstig zieke kinderen bijna altijd thuis willen sterven.

'Even naar de binnentuin gaan is al een kleine volksverhuizing met al die rolstoelen en apparaten'

Klik hier om het hele artikel te lezen >>

 

Phileine Anas

Phileine en Anas in de grote binnentuin van het Lindenhofje.

 

woonkamer

In de woonkamer van het Lindenhofje komen ouders, verzorgers en kinderen samen.

Met dank voor de ruimhartige steun van:       peters      doudevantroostwijk     Restaurant Toscanini